DAWsystem

ul. Dobrego Pasterza 110 lok. 86 31-416 Kraków
Telefon: 784 368 111
E-mail: biuro.dawsystem@gmail.com
Telefon całodobowy: 784 368 111

Rodzaje kabli elektrycznych i ich oznaczenia

Nie istnieje jeden uniwersalny kabel. Każdy rodzaj ma swoje przeznaczenie, wyróżnia się budową oraz zastosowanymi w nim materiałami. Wobec tego bardzo ważną kwestią staje się znalezienie odpowiedniego dla swojej instalacji przewodu. Stosowane przez producentów oznaczenie kabli elektrycznych z pewnością ułatwia to zadanie. Wystarczy zapamiętać, do czego odnoszą się umieszczone na produkcie skróty, albo skorzystać w razie potrzeby z naszego poradnika.

Podstawa do oznaczania przewodów elektrycznych

Na szczęście nie trzeba zaznajamiać się z nomenklaturą każdego producenta z osobna, jak bywa to w przypadku niektórych produktów na rynku. Oznaczenia zostały ujednolicone dzięki wprowadzonym przez prawo – zarówno rodzime, jak i europejskie – normom. Porządkują one odczytanie wszystkich skróconych informacji. Można je znaleźć w dokumentach opatrzonych nazwą PN-EN60445:2010P oraz PN-EN 60446:2010P.

Budowa i rodzaje przewodów elektrycznych

Na samym początku zwraca się uwagę przede wszystkim na konstrukcję kabla. To podstawowe rozróżnienie na różne rodzaje przewodów elektrycznych. Trzeba więc wiedzieć, że dzielą się one na druty (D), linki (L) oraz giętkie linki (L…g).

Najpopularniejszym materiałem służącym do stworzenia kabli jest miedź. Nie wymaga więc ona specjalnego znaku, który by na nią wskazywał. Inaczej sytuacja wygląda w przypadku pozostałych surowców. Jeśli na produkcie znajdzie się litera A, oznacza to, że powstał on z aluminium. Z kolei F odsyła do stali.

Nie mniej istotne są pozostałe elementy składające się na przewody. Oznaczenia kabli elektrycznych odnoszą się też do materiału ich powłoki. Tak więc można wyróżnić:

  • Y, czyli polwinit,
  • Yn, czyli polwinit uniepalniony,
  • X, czyli polietylen,
  • H, czyli bezhalogen,
  • On, czyli gumę oponową,
  • Gs, czyli gumę silikonową,
  • PUR, czyli poliuretan.

Podobna zasada dotyczy izolacji. Y to wspomniany już polwinit, G odnosi się do gumy, a X do polietylenu (2X oznacza zaś polietylen sieciowany).

Budowę można rozpoznać też poprzez poniższe oznaczenie przewodów elektrycznych, które wskazuje na konkretne rozwiązania technologiczne:

  • a – używana do powłok z przędzy bawełnianej,
  • b – czyli izolacja odporna na wysoką temperaturę,
  • c – oznacza materiał niepalny,
  • d – do wskazania zwiększonej grubości izolacji,
  • p – to po prostu przewód płaski,
  • u – jest z kolei przewodem uzbrojonym,
  • n – informuje o przewodzie wyposażonym w linkę.

Oznaczenie kabli elektrycznych ze względu na ich zastosowanie

Kable mają swoje konkretne przeznaczenie. Można je łatwo określić dzięki oznaczeniom przewodów elektrycznych.

  • AK to przewód akumulatorowy,
  • t jest przewodem wtynkowym,
  • w dotyczy przewodu wysokiego napięcia,
  • jo oznacza przewód jezdny okrągły,
  • jp wskazuje na przewód jezdny profilowy.

Napięcie znamionowe a rodzaje kabli elektrycznych

To kolejny sposób odróżniania od siebie przewodów. Rodzaje kabli elektrycznych dzieli się ze względu na ich napięcie znamionowe w taki sposób, że podaje się precyzyjną wartość napięcia pomiędzy żyłą przewodu a żyłą ochronną (czyli U0). Do tego dochodzi jeszcze napięcie między dwiema żyłami fazowymi przewodu U0/U. Dla przykładu można więc spotkać się ze oznaczeniem przewodu elektrycznego w postaci 100/100 V.

Dyrektywa LVD 73/23 EEC wprowadziła niedawno kolejne rozróżnienie przewodów. Opiera się ono na zharmonizowanych normach oznaczenia kabli elektrycznych. W praktyce oddzielają od siebie kable o napięciu znamionowym wynoszącym między 50 V a 1000 V (prąd przemienny) od tych, których wartości mieszczą się pomiędzy 75 V a 1500 V (prąd stały). Skróty DY 300/500V czy LgY 450/750V nie powinny więc stanowić dziś rzadkości.

Kolorystyczne oznaczenia przewodów elektrycznych

Na sam koniec należy wspomnieć o uporządkowaniu kabli ze względu na ich kolory. Wbrew pozorom odmienne barwy nie służą jedynie odróżnieniu jednego przewodu od drugiego. Niosą one również bardzo znaczące dla techników informacje. Kolor dostosowuje się na podstawie dokumentu wydanego przez Europejski Komitet Normalizacyjny, czyli HD 308 S2:2001 (w Polsce pojawia się on pod nazwą nadaną przez Polski Komitet Normalizacyjny – PN-HD 308 S2:2007). W myśl zapisów wyróżnia się następujące oznaczenia przewodów elektrycznych:

  • Przewody fazowe (L) z izolacją w kolorze brązowym. W zależności od producenta można jednak natknąć się też na czerwony, szary bądź biały. Różnice wynikają z liczby żył w przewodzie.
  • Przewody neutralne (N) z izolacją w kolorze niebieskim. Są one podłączone w bezpośredni sposób z neutralnym punktem transformatora elektrycznego. Gwarantuje też uziemienie.
  • Przewody ochronne (PE) w kolorze żółto-zielonym. Informuje on o zabezpieczeniu przed porażeniem elektrycznością. Może być połączony z ziemią lub przewodem neutralnym (N).

Warto pamiętać, że przewody z dodatnim potencjałem będą zawsze czerwone, a te z ujemnym czarne lub niebieskie.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.